TRANSFERS - OPINIES Het voelt alsof iedereen het weet, maar niemand het hardop durft te zeggen. Anderlecht haalt met Justin Heekeren een nieuwe doelman binnen, de contractonderhandelingen met Colin Coosemans slepen aan en een deel van de achterban heeft zijn oordeel al klaar. De keeper is plots de kop van jut. Elke pass, elke tussenkomst, elke twijfel wordt uitvergroot. Maar is die kritiek wel terecht?
De sfeer rond Colin Coosemans is allesbehalve rustig. Na de 4-2-nederlaag op AA Gent laaide de discussie opnieuw op: wie in deze A-kern haalt écht het niveau dat bij Anderlecht hoort? In die oefening kwam Coosemans voor ons nog altijd bovendrijven, maar een aanzienlijk deel van de fans ziet dat duidelijk anders. De commentaren liegen er niet om: “geen nummer één”, “het is genoeg geweest”, “tijd om te vertrekken”. Hard, genadeloos en weinig genuanceerd.
Nochtans klinkt er intern een ander verhaal. Sportief directeur Olivier Renard gaf recent nog aan tevreden te zijn over zijn doelman. Tegelijk wringt daar iets: het was diezelfde Renard die Coosemans bij KV Mechelen ooit naar de bank verwees. Dat verleden speelt onvermijdelijk mee, hoe vaak men ook beweert dat alles is uitgeklaard.
Laat ons duidelijk zijn: Coosemans haalt niet meer het uitzonderlijke niveau van vorig seizoen, toen hij week na week punten pakte voor paars-wit. Maar dat betekent niet dat hij plots structureel tekortschiet. Hij blijft beslissende reddingen maken en bewijst nog altijd zijn waarde. Denk maar aan die knappe save op de knal van Araujo in de Planet Group arena. Zulke momenten verdwijnen te snel uit het collectieve geheugen.
Vorige week werd Coosemans nog uitgeroepen tot Doelman van het Jaar 2025. Vorig seizoen prees Timmy Simons hem om zijn meevoetballende kwaliteiten, cruciaal in het moderne voetbal. Ja, er sluipen dit seizoen meer foutjes in zijn spel. Ja, sommige lange ballen missen precisie. Maar is er enige garantie dat een andere keeper het plots véél beter zal doen, zeker achter een defensie die zelf allesbehalve stabiliteit uitstraalt?
Met Justin Heekeren haalt Anderlecht nu extra concurrentie in huis. De Duitser komt over van Schalke 04, waar hij evenwel tweede doelman was. Intern wordt gefluisterd dat hij intrinsiek misschien iets sterker is dan Coosemans en keeperstrainer Justin Verlinden kent hem nog van Patro Eisden. Maar paars-wit breekt de bank niet voor hem. Zelfs met bonussen blijft de transfersom beperkt. De vraag is dus: hoeveel druk zal Heekeren écht zetten?
Concurrentie kan gezond zijn, maar Coosemans is geen keeper die floreert in onzekerheid. Hij presteert het best wanneer zijn statuut duidelijk is en hij vertrouwen voelt. Dat was vorig seizoen zo, dit jaar veel minder. De contractperikelen helpen daarbij niet. Anderlecht bood hem een verlenging tot 2028 aan, met een hoger loon, maar sterk prestatiegebonden. Voor een aanvoerder en leider ligt dat gevoelig. Tot op heden lijkt de club niet geneigd om met een verbeterd voorstel te komen.
Alsof dat nog niet volstaat, sijpelden ook signalen door dat Anderlecht andere keepers verkende. Dat knaagt. Niet alleen sportief, maar ook mentaal. En net daar schuilt het gevaar: een keeperprobleem creëren waar er misschien geen hoeft te zijn.
Anderlecht mag zich zorgen maken over de spitspositie en over het gebrek aan ervaring achterin. Maar het moet opletten dat het dossier-Coosemans geen extra hoofdpijndossier wordt, net nu Play-off 1 en de bekercampagne naderen. Bovendien kijkt de club al vooruit: binnen enkele jaren wil men het 16-jarige talent Mattis Seghers lanceren. Ook dat vraagt doordacht beleid op de keeperspositie.
De puzzelstukken liggen op tafel. Coosemans kent zijn concurrent en zal binnenkort beslissen over zijn toekomst. Komt er geen verbeterd aanbod, dan lijkt een zomers vertrek realistisch. Maar één vraag blijft hangen: wie wint er eigenlijk bij dat voortdurende afbranden van een keeper die nog altijd zijn waarde bewijst?
Bron: HNB (Jürgen Geril)
