Opinie: Het is niet onlogisch dat Bruno zo roteert
DONDERDAG, 5 NOVEMBER 2026, 13:15 - Garrincha
OPINIES In diverse media wordt al wekenlang kritiek geuit op het vele roteren van Anderlecht-coach Vitor Bruno. Eind vorige week sloten ook Bruno's bazen Kenneth Bornauw en Marc Coucke zich bij het rijtje criticasters aan. Ondergetekende wil met dit stuk een lans breken voor Bruno en legt uit waarom hij begrijpt waarom de coach zoveel wisselt.
Laat ons beginnen met een vraag: wat is volgens u het beste elftal dat Anderlecht momenteel aan de aftrap kan brengen?
Lees verder onder de advertentie
Lees verder Laat die vraag even bezinken voor u verder leest. Overloop in uw hoofd de spelers die u in of uit de ploeg hebt gezet, en vooral: waarom?
Zelf heb ik die oefening de voorbije weken al meermaals gemaakt. En eerlijk? Ik vind ze niet gemakkelijk. De kern is namelijk bijzonder breed en tegelijk zowel evenwichtig als onevenwichtig samengesteld.
Evenwichtig, omdat er op verschillende posities te veel spelers van ongeveer hetzelfde niveau zijn. Daardoor is het ontzettend moeilijk om een duidelijke hiërarchie aan te brengen. Onia Seke, Nga Kana of Ojea: wie zou u tot voor een week geleden opgesteld hebben? Ambros of Winkler: wie krijgt de voorkeur op rechts? Aasgaard of Ambros: wie wordt de spelverdeler? En wie posteert u diep in de spits: Cvetkovic of Bentayeb? Wat met Sikan, die in augustus zo vlot de weg naar doel vond? En links achteraan: bent u er al uit wie van het duo Augustinsson-Reabciuk de beste optie is? Is Omobamidele, vorig seizoen nog basisspeler en aanvoerder bij Straatsburg, intrinsiek trouwens niet beter dan Biancone of Pétrot?
Leg deze vragen voor aan tien analisten en u krijgt wellicht elf verschillende antwoorden. Antwoorden die bovendien na elke wedstrijd opnieuw kunnen veranderen.
Onevenwichtig, omdat niet alle posities even sterk bezet zijn. Zo haalde Antoine Sibierski met Antman en Winkler twee zuivere rechtsbuitens in huis, terwijl Ambros aan het begin van het seizoen net op die positie indruk maakte. Een degelijke linksbuiten was er niet en is er ook niet gekomen. Of had de club toen al alle eieren in de mandjes van Onia Seke en Nga Kana gelegd? De enige zuivere nummer acht is Koutsoupias, de goedkoopste van alle zomertransfers en hij mocht pas zo laat tekenen dat hij Europees niet inzetbaar is.
CEO Kenneth Bornauw verklaarde in de weekendkranten dat Bruno moet werken met veertien à vijftien 'core squad players'. Toen de journalist hem vroeg om zelf even zijn ideale elftal samen te stellen, antwoordde hij fijntjes dat hij dat niet mag en ook niet wil doen. Tja, zo is het natuurlijk gemakkelijk.
Stel dat Bruno begin september zelf zo'n schifting had gemaakt, dan was de kritiek ongetwijfeld niet uitgebleven. Ook vanuit de bestuurskamer. Want enkele van de dure aanwinsten of veelbelovende jongeren zouden dan al aan de zijlijn gezet zijn.
Dat Bruno moet werken met een (te) grote kern vol spelers die aan elkaar gewaagd zijn, is niet zijn schuld. Dat hij iedereen een kans wil geven, spelers eerlijk wil behandelen en zo veel mogelijk jongens aan boord wil houden, vind ik zelfs lovenswaardig. Dat daardoor ook een Neerpede-boy als Mario Stroeykens weer boven water komt, stemt me gelukkig.
Onthutsend vond ik trouwens de uitspraken van Bornauw dat hij Stroeykens, net als Bertaccini, liever niet zag terugkeren. Zeker omdat de eigen jeugd het DNA van de club vormt en een heropbloeiende Stroeykens op termijn nog een mooie transfersom kan opleveren.
Betekent dat dat ik Bruno in al zijn keuzes volg? Uiteraard niet. Het inbrengen van Llansana als aanvallende middenvelder zal ik bijvoorbeeld nooit begrijpen. En op Union en in Gent had de realpolitiker wat mij in Bruno meer naar boven mogen komen.
Hoe dan ook: ook voor Bruno wordt het stilaan tijd dat de periode van observeren en analyseren afgerond wordt. Het wordt tijd om toe tewerken naar een herkenbare ploeg met vaste automatismen.
Dat betekent ongetwijfeld wel dat enkele spelers van wie we dat niet zien aankomen naar het achterplan zullen verdwijnen. Ik ben vooral benieuwd hoe luid de kritiek zal klinken wanneer die keuzes gemaakt worden.
